niedziela, 15 maja 2022

Wąwozy Jamnej część 2 - Potęga jodłowego lasu .

 Następnie wjechałem w dolinę Jamninki , zaparkowałem po dwóch kilometrach i wskoczyłem w las szukać wąwozów . 


U wylotu pierwszego jaru napotkałem dziwne miejsce , pokazuje je grubsza strzałka .Las przypominał tu bardziej park , widoczne były ślady kamiennych fundamentów , przy długiej na 70 metrów alei grabowej raczej , stało kilka krzyży i resztki grobowców . 




Poszedłem jednak dalej pod górę wzdłuż pierwszego wąwozu , nie było w nim jednak nic za bardzo interesującego . Dopiero kiedy trawersem wskoczyłem w następne , zrobiło się ciekawiej , znalazłem się w  pięknym jodłowym lesie . Miejsce pokazuje druga strzałka  . Na przeogromnych ścianach wąwozów stały jak słupy potężne jodły , miały nawet 3 metry obwodu , brak było zupełnie podszytu . Tutaj naprawdę było czuć potęgę przyrody . Zwiedziłem trzy wąwozy ,  zostały jeszcze dwa , ale musiałem wracać ponieważ zbliżał się wieczór a chciałem jeszcze odwiedzić jedno miejsce .




czwartek, 12 maja 2022

Wąwozy Jamnej część 1 - Turzyca Bueka nad Wiarem .

 7 maj . Nie sądziłem , że ten kilkugodzinny wyjazd będę musiał opisać aż w trzech wpisach . Miałem wolne popołudnie i postanowiłem się gdzieś wybrać . Wybór padł na wąwozy w Jamnej . Na mapach lidarowych to chyba najbardziej poorany głębokimi jarami obszar Pogórza Przemyskiego . Coś mam fazę ostatnio na te wąwozy . Za Posadą Rybotycką przy drodze zauważyłem kępy turzyc . Mam już pewne doświadczenie w rozpoznawaniu niektórych gatunków , okazało się , że znowu jest to turzyca Bueka . Porozglądałem się jeszcze po okolicy i stwierdziłem co następuje . Turzyca Bueka masowa porasta brzeg Wiaru i tworzy w pobliżu rzeki na terasach zalewowych , kilkuarowe płaty zespołu Caricetum buekii , z charakterystycznymi wysokimi kępami . Turzyca ta jest gatunkiem bardzo rzadkim w Polsce , na podstawie ostatnich obserwacji można wyrazić opinię , że Podkarpacie jest jej krajową ostoją .





poniedziałek, 9 maja 2022

2 zespoły .

 2 maj . Wokół Leżajska jest kilka torfowisk niskich , na mapach satelitarnych to brązowe plamy . Porobiłem zdjęcia map , żeby wiedzieć jak  wejść na miejsca , które mnie interesowały . Pierwszym razem jest zawsze z tym problem , w terenie , na żywo, wszystko wygląda inaczej . Gdy tak patrzyłem z satelity obok Nowej Sarzyny  w Woli Zarczyckiej ( tam gdzie jest rezerwat azalii) , zauważyłem dużą zieloną plamę świadczącą o jakiś nieużytkach czy mokradłach , płynęła przez nie rzeczka Rokita . Tam udałem się na początek . Rzeczywiście na miejscu okazało się , że są to podmokłe łąki . Po chwili natrafiłem na fajne bagienko , a na nim kępy turzycy . Trzeba się trochę namęczyć aby wyrwać pęd z dolną częścią . Charakterystyczne "włosy " potwierdzały turzycę tunikową . Naliczyłem około dwustu kęp na kilku arach powierzchni . Rośliny towarzyszące to : gorysz błotny , wiązówka błotna , wełnianka . (50.307394,22.278394 ). Według mnie wykształcił się tu typowy zespół turzycy tunikowej ,( Caricetum appropinquatae) . Zespół ten znajduje się w Czerwonej Księdze Roślin Województwa Podkarpackiego i występuje tylko w dwóch miejscach na północnym krańcu województwa . Następnie pojechałem na trzy torfowiska do : Wierzawic , Grodziska Nowego i Chodaczowa . Wszędzie stwierdziłem turzycę Bueka .

Wierzawice . To torfowisko wydaje się być zdegenerowane , porośnięte nawłocią . Mimo to spotkałem tu 2arowy płat porośnięty Carex buekii (50.229332,22.466363).

Grodzisko Nowe . Carex buekii występuje tu na wielu hektarach wilgotnych łąk , w pobliżu torów kolejowych . Centralna część (50.158270,22.515802) .Niewątpliwie wytworzył się zespół turzycy Bueka ( Caricetum buekii ) , nie był on chyba jeszcze podawany z Województwa Podkarpackiego . Znalazłem  też jedną kępę turzycy tunikowej .

Chodaczów . Nasza bohaterka rośnie tutaj  bardzo licznie przy kanałach , które przecinają wilgotne łąki .(50.136004,22.499794).

Caricetum buekii wytworzył się prawdopodobnie też na stanowiskach tej turzycy , które już opisywałem w innych artykułach  . 

 


Caricetum appropinquatae w Woli Zarczyckiej .

wtorek, 3 maja 2022

Turzyca obła ( Carex diandra ) na starorzeczu Sanu w Sośnicy-Brzegu .

 Carex diandra ma tylko kilka stanowisk w Województwie Podkarpackim . Jedno w Bieszczadach , jedno w Beskidzie Niskim , jedno przy ujściu Wisłoka do Sanu i kilka na północnym krańcu . Turzyca ta jest w Czerwonej Księdze Roślin Polski z kategorią NT - trudna do określenia . 

2 maj . Tego roku wszystko jest opóżnione , na początku maja jedyna nadzieja pozostaje w turzycach , żeby coś znaleść ciekawego . Wybrałem się więc rowerem do starorzecza w Sośnicy - Brzegu . Zapakowałem do plecaka gumaki i pojechałem przez Medykę , Torki i Stubno. Nałaziłem się po tej wodzie , ale tylko jakieś małe ponikła i ramienice się trafiały. Znowu zadziałała stara zasada , że znajduję coś na końcu przy odwrocie gdy ogarnia mnie już  zniechęcenie. Nie wiem jak zobaczyłem tę jedną  małą kępkę z kilkoma kłoskami . (49.916804,22.882867 ) . Miejsce zaznaczyłem kilkoma większymi kamieniami położonymi wokół wierzbowego krzaczka . Na tym starorzeczu jeszcze nigdy się nie zawiodłem .





Nie wiedziałem jeszcze jaki to gatunek , ale wiedziałem , że to coś ciekawego . Dopiero następnego dnia otrzymałem wiadomość, za co jestem niezmiernie wdzięczny . 

Postanowiłem wracać inną trasą , przez Barycz . Tutaj spotkała mnie miła niespodzianka w postaci ogromnej, trzystumetrowej długości i dziesięciometrowej wysokości skarpy, na brzegu Sanu . O jednym kanionie nad Sanem  już pisałem , ten był jeszcze większy , że takie obiekty znajdują się tak blisko i nic o nich człowiek nie wie .  




 

Potem już tylko przez most wiszący do Nizin i przez Wyszatyce powrót do Przemyśla .




sobota, 30 kwietnia 2022

Wąwozy masywu Suchego Obycza .

 29 kwietnia . Na mapach lidarowych widać , że obszar między Arłamowem a Leszczynami jest szczególnie poorany głębokimi wąwozami . Płyną nimi strumienie , które łączą się tworząc potok Sopotnik. Postanowiłem je pooglądać, a nuż się trafi języcznik albo jaki wodospad . Zaparkowałem w Leszczynach i leśną drogą wszedłem w bór . Po chwili byłem już przy nurcie Sopotnika , posuwałem się pod prąd wchodząc w liczne rozgałęzienia , przepatrzyłem je wszystkie .


Trzeba przyznać , że  wymagało to dużego wysiłku . Szedłem to pod górę, to w dół, trochę nurtem , trochę stromymi stokami . Gdy chodzę w takim terenie to mam już swoje nazwy na różnego rodzaju potknięcia . Zjeżdżalnia to stanięcie na leżący na stoku, skierowany w dół, ukryty w liściach , konar lub gałąż , poślizg murowany . Rynna to odmiana zjeżdżali , tylko w postaci płata zdartej kory , jedzie się nawet kilka metrów . Pętla, utworzona jest z jeżyn lub korzeni , jak złapie stopę leci się na twarz . Kontra jest gałęzią ustawioną na sztorc  , wolnym końcem w moim kierunku , drugim zamocowana mocno w podłożu , kontakt z nią nie należy do przyjemnych . Rolka czyli krótki okrągły patyk , wiadomo o co chodzi .Kontra , zdarza się często , stajesz na gałąż jedną nogą i ją przytrzymujesz a drugą się potykasz.  Tutaj miałem co chwila zjeżdżalnie . Trzy godziny zajęło mi to łażenie . Oprócz stwierdzenia okazałych buków , jodeł i klonów , efektem tej mojej eksploracji były trzy , że tak powiem znaleziska .

TRAWERTYNOWY WYSIĘK . Miejsce jego położenia wskazuje większa strzałka . Zjawiska trawertynowe w postaci martwicy, pokrywającej skały i mchy,  występowały na powierzchni około 50 m2 , na zboczu przy strumieniu . 




ŚCIANA SKALNA Z KASKADĄ PROGOWĄ . Położenie pokazuje mała strzałka . Gdy z daleka zobaczyłem ten obiekt pomyślałem, co to jest do licha , kto w tej głuszy położył w poprzek strumienia betonową płytę . Ułożenie warstw skalnych jest zadziwiające , jakoś tak ukośnie , zupełnie inaczej niż skały obok na zboczu . Przez ten skalny próg przelewa się woda tworząc kaskady . Niestety jego wysokość wynosi około 1,1 metra , co nie pozwala zaliczyć go w poczet wodospadów Pogórza Przemyskiego . Staram się trzymać zasad , które sam zresztą wymyśliłem , że wodospad musi mieć co najmniej 1,5 m wysokości . 






PODEJRZANA CZASZKA . Tutaj nie mam pewności . Jest to fragment czaszki , brak przedniej części i żuchwy . Zachowane są : puszka mózgowa i zęby trzonowe . Może ktoś rozpozna  . 



Na koniec sielski obrazek z Leszczyn . 



piątek, 22 kwietnia 2022

Nadepnąłem na bobra .

 20 kwietnia . Po spotkaniu turzycy tunikowej zwiedziłem jeszcze bobrowe budowle . Trzeba przyznać , że dwie tamy były imponujące , jedna miała prawie trzy metry wysokości. Wielokrotnie w takich sytuacja próbowałem podchodzić bobry . Wiem jednak , że jest to bardzo trudne ponieważ wyczuwają drgania podłoża i się chowają . Nie spodziewałem się , że za chwilę przeżyję bliskie spotkanie trzeciego stopnia .




Wracając musiałem pokonać gęste trzcinowisko . Stawiając krok o mało nie nadepnąłem na coś leżącego na ziemi . Było to jakieś dogorywające  futrzaste zwierzę , które lekko się poruszyło . Chwilę się przyglądałem nie zbliżając się za bardzo i zobaczyłem charakterystyczny płaski ogon , spotkałem bobra . W takich przypadkach trzeba trzymać dystans , ponieważ reakcja zwierzęcia może być gwałtowna . 



Następnego dnia będąc na Bakończycach w Przemyślu , przy torach natrafiłem na martwego ptaka drapieżnego . Widać takie przypadki chodzą parami . Może ktoś rozpozna gatunek .